ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਉਹ ਬੀਜ ਬੀਜੀਏ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਕੇਵਲ “ਪਿਆਰ” ਹੋਵੇ--ਡਾ ਅਮਰਜੀਤ ਟਾਂਡਾ
ਪਿਆਰ ਇੱਕ ਸਾਦਾ ਤੇ ਆਮ ਭਾਵ ਹੈ ਜੋ ਸਤਿਕਾਰ, ਸਮਝ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਾਪਿਆਂ-ਬੱਚਿਆਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਭਰਦਾ ਹੈ।
ਮੁਹੱਬਤ ਪਿਆਰ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਡੂੰਘੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਖਿੱਚ ਤੇ ਹਮਦਰਦੀ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਇਸ਼ਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਮਰਪਣ ਤੇ ਜਨੂੰਨ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਕੇ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਕਸਰ ਤਰਕ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜੇ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਸਿਰਫ਼ ਪਿਆਰ ਹੀ ਹੁੰਦਾ...ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੀ ਹਰੇਕ ਧੜਕਨ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਮੁਹੱਬਤ ਹੀ ਵਗਦੀ, ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ? ਜੰਗਾਂ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਦੀ ਥਾਂ ਰੂਹਾਂ ਦੇ ਸੰਗੀਤ ਗੂੰਜਦੇ। ਸਿਆਸਤਾਂ ਦੀ ਕੁਹਾਸੀ ਦੀ ਥਾਂ ਅੱਖੀਆਂ ਦੇ ਚਾਨਣ ਹੁੰਦੇ। ਇਨਸਾਨ ਫਿਰ ਇਨਸਾਨ ਨਹੀਂ—ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਅਕਸ ਬਣ ਜਾਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਵਨ ਰਚ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਪਿਆਰ, ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਜਜ਼ਬਾ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਸਾਰੀ ਕਾਇਨਾਤ ਦੀ ਕਰੰਸੀ ਹੁੰਦਾ—ਤਾਂ ਲਾਭ ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ, ਹਾਰ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੇ ਮਾਪ ਘੁਲ ਜਾਂਦੇ। ਬੱਚਾ ਬੁੱਢਾ ਹੋਣ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਹੋਰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਲਈ ਜਿਉਂਦਾ । ਧਰਮ, ਜਾਤ, ਰੰਗ, ਲਿਬਾਸ — ਸਾਰੇ ਸਿਰਫ਼ ਕਵਿਤਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।
ਹਰ ਰੂਹ ਆਪਣੀ ਪਰਿਪੂਰਨਤਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖਿੜਦੀ ।
ਪਰ ਸ਼ਾਇਦ, ਇਸ ਪੂਰਨਤਾਵਾਦ ਵਿੱਚ ਇਕ ਕਮੀ ਵੀ ਹੈ—ਦੁੱਖ, ਤਕਰਾਰ, ਵਿਛੋੜਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਪਿਆਰ ਦੀ ਚਮਕ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ।
ਦਿਲ ਟੁੱਟਣ ਦਾ ਸੁਆਦ ਹੀ ਤਾਂ ਦਿਲ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਦਾ ਸੂਚਕ ਹੈ। ਜੇ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਪ੍ਰੀਤ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੀ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦਾ ਮੁਲ ਜਾਣ ਸਕਾਂਗੇ?
ਬੇਇਨਸਾਫ਼ੀ ਦੇ ਅੰਧੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਦਾਰਤਾ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੀ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਦਵੇਸ਼ ਦੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਅਰਥ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਇੱਕ ਸੰਪੂਰਣ ਪ੍ਰੇਮਮਈ ਸੰਸਾਰ ਸ਼ਾਇਦ ਨਿਰਜੀਵ ਹੋਵੇ — ਪਰ ਇੱਕ ਅਧੂਰਾ, ਖ਼ਰਾਬ ਤੇ ਲੜਦਾ ਜਹਾਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਫਿਰ ਵੀ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜੇ — ਉਹੀ ਸੱਚੀ ਸੁੱਚੀ ਮੁਹੱਬਤ ਕਲਾ ਹੈ, ਸੱਚੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੀ ਰਿਸ਼ਮ ।
ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਸਿਰਫ਼ ਪਿਆਰ ਵਾਲੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ — ਸਗੋਂ ਇਹ ਕਿ ਅਸੀਂ ਹਰ ਅਪੂਰਨਤਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਿਆਰ ਦੇ ਬੀਜ ਬੀਜੀਏ। ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰਾ ਭਵਿੱਖ ਇਸੀ ਆਸ ‘ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ — ਕਿ ਇੱਕ ਦਿਨ ਮਨੁੱਖਤਾ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਾਗ ਜਗਾਏਗੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕੇਵਲ “ਪਿਆਰ” ਹੋਵੇਗਾ।
ਪਿਆਰ ਤਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਜਦ ਉਦਾਸੀ ਦੇ ਬੱਦਲ ਛਾਏ ਹੋਣ। ਗਮ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ ਹੋਵੇ
ਉਸਦੀ ਕੀਮਤ ਤਦ ਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ .
ਜਦ ਕਿਸੇ ਦਿਲ ਨੇ ਟੁੱਟ ਕੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਲਈ ਦੁਆ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਾਇਦ ਪੂਰੀ ਮੁਹੱਬਤ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਕਦੇ ਬਣ ਨਾ ਸਕੇ—ਪਰੰਤੂ ਹਰ ਦਿਲ ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਕਿਰਣ ਜਗਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪਿਆਰ, ਅਖ਼ੀਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੈ ਜਦ ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ, ਸਮਝਣਾ ਤੇ ਜਿਉਂਦਾ ਰਹਿਣਾ ਇੱਕੋ ਮੰਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਾਇਨਾਤ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੰਸਕਾਰ—ਇਹੀ ਹੈ।
ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ, ਰੰਗ, ਤੇ ਜਾਤੀ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਮੁਹੱਬਤ ਦੀ ਮਰਿਆਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਕੀ ਪੂਰਨ ਪਿਆਰ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆ ਜੀਵਤ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਤਕਰਾਰ ਦਾ ਕੋਈ ਅਰਥ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ? ਪਿਆਰ ਤਦ ਹੀ ਖਿਲਦਾ ਹੈ ਜਦ ਦਰਦ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ—ਜਦ ਦਿਲ ਟੁੱਟੇ ਪਰ ਦੁਆ ਜ਼ਿੰਦਾ ਰਹੇ।
ਪੂਰੀ ਪ੍ਰੀਤ ਸ਼ਾਇਦ ਇਕ ਸੁਪਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਹਰ ਦਿਲ ਉਸ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਇਕ ਕਿਰਣ ਜਗਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਇਸ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਉਹ ਬੀਜ ਬੀਜੀਏ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਕੇਵਲ “ਪਿਆਰ” ਹੋਵੇ—ਕਿਉਂਕਿ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਉਸੇ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਹੈ।
”ਸੰਪਰਕ+61 412913021
ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੱਧਰ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੀਟ ਵਿਗਿਆਨੀ ਦੇ ਖੇਤੀ ਮਾਹਰ
-
ਡਾ ਅਮਰਜੀਤ ਟਾਂਡਾ, writer
drtanda193@gmail.com
Disclaimer : The opinions expressed within this article are the personal opinions of the writer/author. The facts and opinions appearing in the article do not reflect the views of Babushahi.com or Tirchhi Nazar Media. Babushahi.com or Tirchhi Nazar Media does not assume any responsibility or liability for the same.