ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਡੀ ਨਜ਼ਰ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦਾ ਸਾਡਾ ਨਜ਼ਰੀਆ ਕੀ ਹੈ? ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਨੂੰ ਦੇਖੀਏ ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧ ਜਾਂ ਨਕਾਰਾਤਮਕਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਜਿਹਾ ਹੈ? ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਿਰਫ ਸਾਡਾ ਨਜ਼ਰੀਆ ਹੈ. ਇਹ ਡੂੰਘੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਸਾਡੀ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਹਰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਦਾ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਗ਼ਮੀ ਦੀਆਂ ਅਣਗਿਣਤ ਕਹਾਣੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹਾਂਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਾਇਦ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਦੂਜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕਿੰਨੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸਫ਼ਰ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਹੈ ਜੋ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦੀ ਬੇੜੀ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਦਰਦਨਾਕ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਬੇਅੰਤ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਡੁਬਕੀ ਮਾਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਗਮਾਂ ਦੀ ਖੇਤੀ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਦੇਖਣ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿਕਸਿਤ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਜੀਵਨ ਦਾ ਥੀਏਟਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਕਹਾਣੀ ਹੈ.ਇਹ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਸੈੱਟ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਕਿਰਦਾਰ ਵਿੱਚ ਖਿਸਕਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ। ਮੌਤ ਦੇ ਗਲਵੱਕੜੀ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਾਡਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੀਵਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ ਇੱਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਕਰਨਾ ਸਭ ਕੁਝ ਗੁਆਉਣ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ 'ਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਦਿਨ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਕਹਿ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ 'ਅਚਾਨਕ' ਸਾਡਾ ਆਪਣਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਣ ਜਾਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਨਿਰਪੱਖਤਾ ਨਾਲ ਵੇਖੀਏ ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਹੈ ਜੋ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਸਭ ਕੁਝ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲ ਰਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇੱਕ ਦਿਨ ਅਚਾਨਕ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈਅਸੀਂ ਤੁਰਨ ਵੇਲੇ ਠੋਕਰ ਖਾ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੱਟ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਇਸ ਬਹਾਨੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਲੱਗੀਆਂ ਅਣਗਿਣਤ ਸੱਟਾਂ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਸਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤਾਜ਼ਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇੱਕ ਸੁਪਨਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਧੂਰੀ ਇਸਦੀ ਕਿਸਮਤ ਹੈ! ਬੱਸ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੜਕ 'ਤੇ ਤੁਰਦਿਆਂ ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਸੁਪਨਾ ਯਾਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਅਧੂਰੇਪਣ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਅਜੇ ਵੀ ਭਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ। ਅਚਾਨਕ ਅਧੂਰੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਸਾਡੇ ਮਨ-ਦਿਮਾਗ ਵਿਚ ਸ਼ੋਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਸ਼ੋਰ ਨੂੰ ਬਾਹਰਲੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਬਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਸਾਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੰਦਰ ਦਾ ਰੌਲਾ ਬਾਹਰਲੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।ਇਹ ਕਈ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਹੈ। ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਅਣਗਿਣਤ ਬਾਹਰੀ ਪਰਦਿਆਂ ਵਿਚ ਘਿਰਿਆ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਰੌਲੇ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਕਾਬੂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਮੋਢਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਜਿਸ 'ਤੇ ਰੋਣਾ ਹੈ? ਕਿੱਥੇ ਹਨ ਅਜਿਹੀਆਂ ਬਾਹਾਂ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਲਵੱਕੜੀ ਪਾਉਣ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਦੇ ਸਕਣ? ਮਨੁੱਖ ਬੁਨਿਆਦੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ। ਇੰਨਾ ਕਿ ਜੇ ਦੋ ਸਾਹਾਂ ਦਾ ਸਿਲਸਿਲਾ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟ ਕੇ ਮੌਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਹੁਣ ਇਹ ਕੌਣ ਦੱਸੇ? ਇਸੇ ਲਈ ਮੌਤ ਚੁੱਪਚਾਪ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਤੋੜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ ਅਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ ਹਨ. ਜੀਵਨ ਦਾਇਹ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਹੋ ਕੇ ਟੁੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਿਰੇ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿੱਚ, ਦੂਜਾ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਹਮਣੇ ਸਿਰਫ ਦੋ ਵਿਕਲਪ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੇ ਹਨ। ਖਿੱਲਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਇਸ ਖਿੱਲਰੇ ਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਮੰਨ ਕੇ ਜਿਉਂਦੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਕਮੀ ਦੀ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ! ਇਕੱਠਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਖਿੰਡ ਜਾਣ ਦਾ ਡਰ ਹੈ, ਖਿੱਲਰ ਜਾਣਾ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ! ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇੱਕ ਸਫ਼ਰ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਸਫ਼ਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਨਮ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸਫ਼ਰ, ਮੌਤ ਆਖਰੀ ਮੁਕਾਮ ਹੈ। ਇਸ ਅੰਤਮ ਪੜਾਅ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਈ ਛੋਟੀਆਂ-ਛੋਟੀਆਂ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਹਨ- ਰਿਸ਼ਤੇ, ਘਰ-ਪਰਿਵਾਰ, ਦੋਸਤੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ।, ਸਫਲਤਾ, ਦੌਲਤ, ਚਕਾਚੌਂਧ, ਅਸਫਲਤਾ, ਹਨੇਰਾ, ਇਕੱਲਤਾ। ਅਜਿਹੇ ਅਣਗਿਣਤ ਸਟਾਪ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਅੰਸ਼ਕ ਰੁਕਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਲੋਕ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ, ਮਿਲਣ-ਜੁਲਦੇ ਤੇ ਵਿਛੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਵੀ ਇਸ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ। ਇਸ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੇ ਭੰਡਾਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਰਹਿ ਜਾਵੇ. ਹਰ ਸਥਿਤੀ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਧੋਖਾ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਤੁੱਛ ਹੋਵਾਂਗੇ, ਭੁੱਲ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਨੁਕਤਾਚੀਨੀ ਕਰਾਂਗੇ, ਲੋਕ ਸਾਡੇ 'ਤੇ ਹੱਸਣਗੇ, ਅਸੀਂ ਠੋਕਰ ਖਾਵਾਂਗੇ, ਡਿੱਗਾਂਗੇ, ਟੁੱਟਾਂਗੇ, ਟੁੱਟਾਂਗੇ, ਰੋਵਾਂਗੇ. ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਕੇ ਤੁਰਨਾ ਪਵੇਗਾ,ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੱਸਣਾ, ਹੱਸਣਾ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾਉਣਾ ਵੀ ਪਏਗਾ. ਗਲਤੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਜੋ ਇਸ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਅਹਿਮ ਹਿੱਸਾ ਹਨ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਧਰਨਾ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੀ ਮੂਰਖਤਾ 'ਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਮੀਦਾਂ ਦੇ ਬੋਝ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਮੀਦਾਂ ਬੇਅੰਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਦੀ ਵੀ ਪੂਰੀ ਰੀਸ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅਸੀਂ ਝੂਠੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਿਊਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਵਿੱਚ ਸਹਿਜਤਾ ਅਤੇ ਸਰਲਤਾ ਲਿਆਉਣ ਨਾਲ ਇਹ ਸਫ਼ਰ ਬਹੁਤ ਸੌਖਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਆਖ਼ਰ ਟੈਕਸਟਚਰ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ? ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈਇਹ ਜਾਣਨ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਇੱਕ ਸਾਧਨ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਅੰਤ ਹਾਂ। ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਖੁਦ ਬਣਾਓ, ਬਾਕੀ ਦੀ ਦੂਰੀ ਆਪ ਹੀ ਪੂਰੀ ਕਰੋ। ਸੁਪਨੇ ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਉਧਾਰ ਨਹੀਂ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਵੀ ਸਾਡੀ ਆਪਣੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਵੀ ਰਹੱਸਮਈ ਨਹੀਂ। ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਜੀਓ. ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੈ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਸਾਡੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਦੁਆਰਾ ਤੈਅ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ. ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਥੋੜਾ ਅੱਗੇ ਜਾਓ ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਸਫ਼ਰ 'ਤੇ ਜਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇੱਕ ਸਫ਼ਰ ਹੈ!
![](upload/image/blog/writer/garg-vijay-1722047352218.jpg)
-
ਵਿਜੈ ਗਰਗ, ਰਿਟਾਇਰਡ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਐਜੂਕੇਸ਼ਨਲ ਕਾਲਮਨਵੀਸ ਮਲੋਟ ਪੰਜਾਬ
vkmalout@gmail.com
Disclaimer : The opinions expressed within this article are the personal opinions of the writer/author. The facts and opinions appearing in the article do not reflect the views of Babushahi.com or Tirchhi Nazar Media. Babushahi.com or Tirchhi Nazar Media does not assume any responsibility or liability for the same.