ਖਾਲੀ ਡੈਸਕਾਂ ਦੀ ਚੁੱਪ-Save the Children 

ਮੱਧ ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਵਿਆਪਕ ਖੇਤਰ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਾਰਨ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ 5.2 ਕਰੋੜ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਪਿਆ
- ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲ ਆਸਰਾ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਬਦਲੇ
-ਹਰਜਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਬਸਿਆਲਾ-
ਔਕਲੈਂਡ, 12 ਮਾਰਚ, 2026: -ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੰਸਥਾ ‘ਸੇਵ ਦ ਚਿਲਡਰਨ’ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੱਧ ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਵਿਆਪਕ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹਿੰਸਾ ਦੇ ਦੂਜੇ ਹਫਤੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਨਾਲ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ 5.2 ਕਰੋੜ ਸਕੂਲੀ ਉਮਰ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਕੂਲ ਛੱਡਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਆਨਲਾਈਨ ਸਿੱਖਿਆ ਵੱਲ ਤਬਦੀਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਪਿਆ ਹੈ।
ਸੇਵ ਦ ਚਿਲਡਰਨ ਦੁਆਰਾ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਆਬਾਦੀ ਦੇ ਅੰਕੜਿਆਂ ਅਤੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਦੇਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਖੇਤਰਾਂ ਲਈ ਸਕੂਲੀ ਉਮਰ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ (ਉਮਰ 5 - 17 ਸਾਲ) ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤਤਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਗਣਨਾ ਕੀਤੇ ਗਏ ਅੰਕੜਿਆਂ ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸ ਹੱਦ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਪਿਛੋਕੜ ਵਾਲੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਕੂਲ ਨੁਕਸਾਨੇ ਗਏ ਹਨ, ਬੰਦ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ ਜਾਂ ਆਸਰਾ ਘਰਾਂ ਵਜੋਂ ਵਰਤੇ ਗਏ ਹਨ।
ਲੇਬਨਾਨ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ 3,00,000 ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ 7,70,000 ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਵਿਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਲਗਭਗ 900 ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲਾਂ ਨੂੰ ਸਮੂਹਿਕ ਆਸਰਾ ਘਰਾਂ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਸਾਰੇ ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲਾਂ ਦਾ 73% ਬਣਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ 328 ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲ ਇਸ ਸਮੇਂ ਆਸਰਾ ਘਰਾਂ ਵਜੋਂ ਵਰਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਲੇਬਨਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਵਿਘਨ ਦਾ ਇਹ ਸੱਤਵਾਂ ਸਾਲ ਹੈ, ਜੋ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਕਈ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਸੰਕਟਾਂ ਨਾਲ ਜੂਝ ਰਹੇ ਹਨ।
ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ 10 ਕਰੋੜ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਸਕੂਲ ਵੀ ਤਬਾਹ ਜਾਂ ਨੁਕਸਾਨੇ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਈਰਾਨ ਦੇ 65 ਸਕੂਲ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਜੋ ਈਰਾਨੀ ਰੈੱਡ ਕ੍ਰੀਸੈਂਟ ਸੋਸਾਇਟੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਾਈ ਹਮਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਵੈਸਟ ਬੈਂਕ ਵਿੱਚ 28 ਫਰਵਰੀ ਨੂੰ ਤਾਜ਼ਾ ਤਣਾਅ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸਕੂਲ ਬੰਦ ਹਨ, ਜਿਸਦਾ ਕਾਰਨ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲੇ ਮਲਬੇ ਦੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਖਤਰੇ ਅਤੇ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀ ਫੌਜੀ ਚੈਕਪੋਸਟਾਂ ਦਾ ਬੰਦ ਹੋਣਾ ਹੈ ਜੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਸਕੂਲ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮਾਰਚ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੱਕ, ਸੰਯੁਕਤ ਅਰਬ ਅਮੀਰਾਤ, ਕਤਰ ਅਤੇ ਬਹਿਰੀਨ ਸਮੇਤ ਕਈ ਖਾੜੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸਕੂਲਾਂ ਅਤੇ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਕਾਰਨ ਦੂਰਵਰਤੀ ਸਿੱਖਿਆ (distance learning) ਅਪਣਾ ਲਈ ਹੈ।
ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਵਿੱਚ ਸਕੂਲ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਹਫਤੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਬੰਦ ਰਹਿਣਗੇ।
ਗਲੋਬਲ ਤੇਲ ਸਪਲਾਈ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਦੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਨੇ ਦੂਰ-ਦੁਰਾਡੇ ਦੇ ਸਕੂਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬੰਦ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਪੂਰੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ, ਈਂਧਨ ਬਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਨ ਦੇ ਉਪਾਵਾਂ ਵਜੋਂ ਸਕੂਲਾਂ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਦੋ ਹਫਤਿਆਂ ਲਈ ਬੰਦ ਰਹਿਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਪ੍ਰੀਖਿਆਵਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਰੀ ਰਹਿਣਗੀਆਂ, ਦੇਸ਼ ਦੇ ਫੈਡਰਲ ਸਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਸਿਖਲਾਈ ਮੰਤਰਾਲੇ ਨੇ ਇਸ ਹਫਤੇ ਕਿਹਾ।
ਹਰ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਕਲਾਸਰੂਮ ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬੰਦ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਵਾਲੀਆਂ ਆਖਰੀ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਖੁੰਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸਬਕ ਜੰਗ ਦੇ ਜ਼ਖਮਾਂ ਨੂੰ ਡੂੰਘਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਬੱਚਾ ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕਦਾ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਆਨਲਾਈਨ ਕਰਨ ਦਾ ਖਰਚਾ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕ ਸਕਦਾ - ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਸਕੂਲ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕਦੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਣਗੇ। ਸਕੂਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸਥਾਨ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ’ਤੇ ਹਮਲੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਮਨੁੱਖੀ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਗੰਭੀਰ ਉਲੰਘਣਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਯੁੱਧ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਖਾਲੀ ਡੈਸਕਾਂ ਦੀ ਚੁੱਪ
ਜੰਗ ਮਨੁੱਖੀ ਹੋਂਦ ਦਾ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਦੁਖਦਾਈ ਵਿਰੋਧਾਭਾਸ ਹੈ—ਇਹ ਹਮਦਰਦੀ ਦੀ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀਗਤ ਅਸਫਲਤਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤਾਕਤ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਜਾਂ ਸਰਹੱਦਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ, ਇੱਕ ਮਾਸੂਮ ਜੀਵਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੰਗ ਇਸ ਲਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਗੱਲਬਾਤ ਰਾਹੀਂ ਸਮੂਹਿਕ ਡਰ ਅਤੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤਾਂ ਨੂੰ ਹੱਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰੱਥ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਸਮਾਜ ਤਬਾਹੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਇੱਕ ਜ਼ਰੂਰੀ ਰਸਤਾ ਮੰਨਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਜੰਗ ਦੀ ਤ੍ਰਾਸਦੀ ਇਸਦੀ ਅਸਮਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਹੈ: ਜਦੋਂ ਕਿ ਇਹ ਅਕਸਰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਬੈਠੇ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਰੀ ਬੋਝ ਸਭ ਤੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਚੁੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਬੱਚੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਕੂਲ ਆਸਰਾ ਘਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਖੇਤਰੀ ਲਾਭ ਲਈ ਕੁਰਬਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਚੱਕਰ ਹੈ ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਨਾ ਸਮਝਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗੁਆਂਢੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਹੱਸਦੇ-ਖੇਡਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਮੋਸ਼ ਖੰਡਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜੰਗ ਇਸ ਲਈ ਬਰਕਰਾਰ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿਕਸਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ ਜੋ ਕਿਸੇ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਪ੍ਰਭੂਸੱਤਾ ਜਿੰਨੀ ਹੀ ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਦੀ ਹੋਵੇ।
ਕਲਮਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਕੰਧਾਂ ਬੋਲਦੀਆਂ
ਜਿੱਥੇ ਹਾਸੇ ਗੂੰਜਦੇ ਸਨ, ਉੱਥੇ ਹੁਣ ਚੁੱਪ ਦਾ ਪਹਿਰਾ ਹੈ,
ਸਕੂਲ ਦੀਆਂ ਬਰੂਹਾਂ ’ਤੇ ਜੰਗ ਦਾ ਜ਼ਖ਼ਮ ਗਹਿਰਾ ਹੈ।
ਬਸਤੇ ਕਿੱਲੀ ’ਤੇ ਟੰਗੇ, ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਦੇ ਨੇ,
ਕਿਉਂ ਮਾਸੂਮਾਂ ਦੇ ਖ਼ਵਾਬ, ਬਾਰੂਦ ਦੇ ਧੂੰਏਂ ਵਿੱਚ ਸੁਲਘਦੇ ਨੇ?

ਜੰਗ ਕਿਉਂ ਹੈ? ਇਹ ਸਵਾਲ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੈ,
ਪਰ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਮਲਬਾ ਹੀ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ।
ਕਿਸੇ ਦੀ ਅਣਖ, ਕਿਸੇ ਦਾ ਰਾਜ, ਕਿਸੇ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ,
ਪਰ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੋ ਗਈ ਗ਼ਮਗੀਨ।

ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੇ ਵਰਕੇ ਹੁਣ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਨੇ,
ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਹੁਣ ਆਸਰਾ ਲੱਭਦੇ ਮੁੜਦੇ ਨੇ।
ਤਖ਼ਤੀਆਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਕਲਮਾਂ ਵੀ ਰੋ ਪਈਆਂ,
ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਜੰਗ ਦੀ ਭੇਟ ਹੋ ਗਈਆਂ।

ਜਦ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਬੰਦੂਕ ਨੂੰ ਕਲਮ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਰੱਖਾਂਗੇ,
ਤਦ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਮਰਦੇ ਹੀ ਦੇਖਾਂਗੇ।
ਆਓ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਅਜਿਹੀ ਦੁਨੀਆ ਸਿਰਜੀਏ,
ਜਿੱਥੇ ਜੰਗ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਸਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਵੰਡੀਏ।

Follow Babushahi Network Channel on WhatsApp